przemienienie

Łza się kręci w oku
Świat się zmienia wokół
łza się kręci

Jeszcze nie chcę zmiany
Jeszcze chcę do mamy
jeszcze chcę

Trzymać się kurczowo
Wiem, że to niezdrowo
trzymać się

Potoczy mnie zmiana
Chciana, czy niechciana
potoczy mnie

Uczę się ufności
W świetle i ciemności
Uczę się Jej

podwodna dobranocka

Rekin młotem rytm wybija

Chłopczyk do snu już się zwija

Raz i dwa, i trzy, i tysiąc

Nie chce zasnąć, mogę przysiąc

Jeszcze chwila manta dotrze

Ja go uśpię, stary łotrze

Choć chłopczyku w skrzydła moje

Zaśniesz zanim pyknę w boję

Śledzie na to, my ławicą

Przykryjemy dziecku lico

Barakuda już się skrada

Chłopczyk w śledzie się zapada

Jak w pierzynkę z rybek stu

Śpij chłopczyku, u u u

Szkaradnica wprost do skały

Przytuliła łebek mały

Humbak wielki niczym słoń

Opadł do snu w ciemną toń

Mruga rekin wielorybi

Już śpi prawie? Ani chybi

Parrot, Angel i Box Fishe

upraszamy was o ciszę

Napoleon duża ryba

Śpi na boku i nie gdyba

Już ocean cały mruczy

Śpimy, śpimy, nikt nie buczy

I murena też nie piśnie

Choć na pyszczek coś się ciśnie

Płaszczka w piasku się zaryła

Chłopczyk śni, że ryba piła

Skrzydła swe skrzydlica stroszy

Niech tu nikt się nie panoszy

Ja i Cesarz z Dużym Okiem

Straż trzymamy tuż pod bokiem

Lucjan nie śpi, my to wiemy

Nocnej ryby nic nie zmieni

Z ośmiornicą, znany temat

W nocy skrobie swój poemat

Pożyczonym piórem pisze

a gdy pisze woli ciszę

Zaś gdy wena jej odpłynie

W swe ramiona się zawinie

Przycupnięta gdzieś przy rafie

Duma jaki strój ma w szafie

Nocne marki zmorzy ranek

Dla nich wieczór to poranek

Tym zaś, którzy chrapią smacznie

Jutro nowy dzień się zacznie

biała wiewiórka

Wiewiórko, wiewiórko
Skaczesz przez podwórko!

Wiewiórko, wiewiórko
Skaczesz przez podwórko!

Po modrzewiach biegasz
I na świerkach mieszkasz
Gryziesz swe orzeszki
Jak ptaszek nie ćwierkasz

Wiewiórko, wiewiórko
Spadłaś na podwórko

Wiewiórko, wiewiórko
Spadłaś na podwórko

Kto Cię z życia odarł?
I cóż Ci się stało?
Prosto skacz do nieba
Żałuj życia mało!

Wiewiórko, wiewiórko…

Malutki Szamanek

taki mały bęben
z Rysia łapką na napiętej membranie
poprosił mnie ostatniego wieczora
zabierz mnie z tej półki z książkami
zabierz mnie tam gdzie Ty jedziesz
bardzo tego chcę
choć tylko do połowy zmieścił się w
płócienną torbę wiedźmina
wystroił się na wyjazd

tej nocy
Ogień pierwszy dla nas buzował
Niebo czarne rozświetlało moc
Księżyca i Gwiazd
a mój szamański bębenek
z Rysia łapką na napiętej membranie
wywijał wniebowzięty

w tylu rękach zagrał
tyle bębnów widział
w tylu rytmach zanurzyć się zdołał

I duzi na nim grali
I mała Maja na nim grała
I grał
I leżał
I słuchał
I grzał się

na koniec sam
zasnął na wielkim bębnie
zmęczony i wniebowzięty

let them go

the waning moon just after full
I can’t sleep
anymore
I’m crying, crying
yes, I need
to tell you all
before we meet

my stories which you’ll never hear
let me talk
to you
I’m talking, talking
yes, I need
to calm me down
after we meet

wyznanie

Pełny księżyc ledwo maleć zaczął
ja już nie mogę
spać
płaczę, płaczę
wszystko chcę ci powiedzieć
nim spojrzę w twoją twarz

te historie, których nie usłyszysz
pozwól, opowiem Ci
tak
mówię, mówię
potrzebuje tej słodkiej ciszy
gdy spojrzę w twoją twarz

wyobraź sobie, że zawsze masz czas

Sprawdź jak często mówisz sobie i innym, że brakuje ci czasu, że masz go za mało. Jak często cierpisz, bo nie masz czasu na rzeczy, na które naprawdę masz ochotę.
Każdy z nas doświadcza takiego stanu. Dlaczego tak się dzieje? I czy możemy temu jakoś zaradzić? Spróbujmy. Jestem pewna, że coś da się zrobić.

Najpierw pomyśl, tak na poważnie, co naprawdę chcesz zmienić, co konkretnie osiągnąć?
Bo:
wiesz przecież, że dopóki nie wygrasz w lotto nie rzucisz pracy i nie pojedziesz na Seszele, żeby tam już tylko odpoczywać, leżąc do góry brzuchem (jak długo?) i cieszyć się życiem. Wiesz przecież, że obiad sam się nie ugotuje, a okna w domu same nie umyją. Wiesz, że jeśli nie będziesz się uczyła do egzaminu czy klasówki małe są szanse, że zdasz i małe są szanse, że będziesz coś umiał. Wiesz, że jeśli zarwiesz noc następnego dnia będziesz nie do życia. Lista jest długa i to nie są żarty.

Większość naszych aktywności życiowych postrzegamy w kategoriach obowiązku i nie kojarzy nam się to z przyjemnością. Jednak obowiązek to coś w rodzaju konstrukcji myślowej, nic więcej. To my decydujemy w naszej głowie, co jest OBOWIĄZKIEM a co PRZYJEMNOŚCIĄ. To, co robimy w ciągu naszego życia to są po prostu bardzo zróżnicowane czynności, które można opisać używając różnych kryteriów. Na przykład: rodzaj włożonego wysiłku (intelektualny, fizyczny), czas trwania, planowanie, specyficzne umiejętności potrzebne do realizacji, ilość osób, specyfika relacji (kto dla kogo i za co). Całkowicie niewinne charakterystyki, prawda?

No dobrze. Kiedy jednak myślimy o jakimś działaniu, w ten sposób, że jest obowiązkiem (czyli czymś, czego nie lubimy) nieubłaganie pojawią się kolejne skojarzenia, pasujące do naszych przekonań. Najczęstsze jakie ja znam, to:
jak tu się od tego uwolnić, czemu muszę to robić, nie chcę tego robić, niech ktoś inny zrobi to za mnie, nie mam już na to siły, marzy mi się coś innego, jestem zła, że muszę to robić, jestem sfrustrowany, nie mam czasu dla siebie... Cały ten pakiet jest mało przyjemny, zgodzisz się? Odnajdujesz w nim swoje myśli? Może masz jeszcze jakieś?

Poczynając więc od pierwszej etykiety „obowiązku”, przechodząc potem przez wszystkie myśli, które z nim ci się wiążą wpływasz nieubłaganie na to, jak postrzegasz to, co masz do zrobienia i jak się w tym wszystkim czujesz. Jak tygrys uwięziony w klatce? Gruszka w kompocie? No jak?

Chcesz więc zmiany: nowej pracy, nowych przyjaciół, innej szkoły i to przecież nie są żarty.

Zanim więc dokonasz radykalnych zmian, albo nie robiąc ich skażesz się na wieczne cierpienie spróbuj dobrze rozeznać się w tym, co masz już teraz.

Zauważ ten moment, kiedy łączysz nieprzyjemne odczucia z niewinnymi działaniami. Myślisz, że to one stają się powodem twojego cierpienia, które odczuwasz. Zauważ, że pomijasz prawdziwego sprawcę - cały proces myślowy, o którym było powyżej. Jeśli więc chcesz czuć coś innego zacznij myśleć w inny sposób. Porzuć utarte ścieżki i spójrz na to, co masz do zrobienia jak na najwspanialszą rzecz w życiu. Chcę cię przekonać, że to jest możliwe.

Zrób jedno ćwiczenie. Przypomnij sobie jakiś obowiązek i jakąś przyjemność. Najlepiej pierwszą, która przyjdzie ci do głowy. Scharakteryzuj obie najbardziej szczegółowo jak się da. Pamiętaj, nie chodzi mi o to, co o tym myślisz, ale z czego składa się konkretnie to działanie.
Niech to będzie długa lista detali.
A teraz uwaga! Odwróć kota ogonem! Przywołaj jakąś nową PRZYJEMNOŚĆ pasującą do charakterystyki OBOWIĄZKU. I nowy obowiązek pasujący do charakterystyki PRZYJEMNOŚCI.

Bądź pewien, że taki sposób patrzenia pozwoli ci odnaleźć radość i satysfakcję z wielu rzeczy, których wcześniej nie lubiłaś. Nabierzesz praktyki i będziesz wiedział, co na pewno chcesz zmienić i w jaki sposób. Czy jest konieczność ruszania się z fotela. Połącz obowiązki z przyjemnościami. Okaże się, że zawsze masz czas.